Ziek, maar niemand die het ziet

Total
0
Shares
Ziek, maar niemand die het ziet

Ziek, maar niemand die het ziet


Ziek, maar niemand die het ziet

‘Ze zal zich wel aanstellen, ze gebruikt haar ziek zijn waarschijnlijk alleen maar als smoesje om af te zeggen.’ Dit zijn dingen die mensen uit mijn omgeving tegen anderen over mij gezegd hebben. Wanneer je onzichtbaar ziek bent dan word je vaak niet gelooft. Dit gaat nu al bijna mijn hele leven zo.
Toen ik 4 jaar oud was, is bij mij astma gediagnosticeerd. Dit was voor mijn ouders wel schrikken, omdat het toch een chronische ziekte is en je hier waarschijnlijk de rest van je leven aan vast zit. Toch wisten ze dat er goed mee te leven is, als je maar de goede medicatie hebt. Dat is ook wel waar, als je gewoon normaal astma hebt dan. Bij moeilijk behandelbaar astma gaat het toch wel een beetje anders..
Jarenlang ging het best goed met mij, ik had wel last van mijn astma maar het belemmerde me niet heel erg in de dingen die ik wilde doen. Tot een paar jaar geleden, toen ik opeens 7 longontstekingen in 2 jaar tijd kreeg. Daarna is het eigenlijk nooit meer echt goed gegaan.
Daar zit je dan, als (toen) 16 jarig meisje, voor de zoveelste keer die maand in het ziekenhuis. Mijn longarts was ten einde raad, hij heeft me zelfs 2 keer laten testen op taaislijmziekte. Bij die laatste test moest ik 3 maanden wachten op de uitslag. Dit waren 3 maanden met heel veel stress en angst. Toen bleek dat het toch echt geen taaislijmziekte was, wat voor mijn erge ziek zijn zorgde, stuurde mijn arts mij naar het academisch ziekenhuis in Rotterdam. Ik was toen alweer een jaar verder, zonder echte verbetering. In Rotterdam kreeg ik nieuwe medicijnen, die goed werken. Toch moesten er nog meer testen gedaan worden, omdat ik waarschijnlijk ook een te laag immuunsysteem had. Dit werd erg duidelijk toen ik op een test waarbij ik een prik kreeg, om te kijken hoe mijn lichaam hierop reageerde, zo ziek werd dat mijn ontstekingswaarden wel 16 keer verhoogd waren. Een lagere afweer was gewoon iets waarmee ik zou moeten leren leven, misschien zou het ook wel beter worden wanneer het een tijdje goed zou gaan en ik niet meer zo veel antibiotica zou hoeven te gebruiken. Want het is ook bekend dat antibiotica eigenlijk heel slecht is voor je lichaam en je afweer. En ik had toen al wel genoeg antibioticakuren gehad, zelfs Prednison.
Een tijdje daarna ging het een heel stuk beter met mij, de medicatie die ik gekregen heb werkte goed en ik kon een hele tijd door zonder antibiotica. Ik kon zelfs voor het eerst in mijn leven op vakantie naar het buitenland. Dat was voor mij een grote stap. Ik heb mijn havo diploma gehaald en ben begonnen aan een HBO studie.
Op dit moment ben ik bijna 19 jaar oud, zit in het eerste jaar van mijn opleiding Sociale Studies, maar het gaat weer niet goed. Op de middelbare school was het nog best makkelijk te doen, ook al was ik veel ziek. Nu gaat dat een stuk minder makkelijk, er zijn veel lessen die ik eigenlijk niet kan missen. Ik wil zo graag mijn opleiding halen, maar het ziek zijn staat me nu echt in de weg. De artsen weten weer niet goed wat ze met mij aan moeten, het is gewoon moeilijk behandelbaar astma, dus momenten zoals deze zullen er zeker nog veel vaker komen. Het is gewoon ‘normaal’ dat er tijden zijn dat ik veel last heb.
Dat opzich is al erg genoeg, maar het ergste is nog wel dat mijn omgeving het vaak niet goed begrijpt. Ik ben al een hele hoop ‘vrienden’ kwijtgeraakt, omdat ze dachten dat ik ze constant maar liet zitten. Na een tijdje vonden ze maar saai en ik heb zelfs gehoord dat ik keihard uitgelachen werd wanneer ik ziek thuis zat. Op school begrijpen veel mensen het ook niet echt. Ik kan me bijvoorbeeld dood ziek voelen, hartstikke benauwd zijn en mezelf toch naar school slepen. Mensen kunnen dit dan niet aan me zien en hebben dan ook het idee dat alles wel prima gaat. Als ik het dan probeer te vertellen aan mensen, dan praten ze er meestal overheen. Ik merk dat mensen tegenwoordig gewoon niet zo veel zin hebben om te luisteren naar de problemen van een ander. Tot dat ik een keer in het ziekenhuis beland of midden in de aula flauwval, zal ik niet zo snel serieus genomen worden.
Als meisje van 19 jaar oud, die heel veel wil bereiken in haar leven, is het vaak heel moeilijk om te accepteren dat er soms dingen zijn die niet kunnen. In mijn hoofd heb ik wilde plannen, maar in de praktijk komt het er allemaal niet van. Ik ben te vaak ziek, heb te weinig energie en dit is iets wat ik zal moeten accepteren. En wie weet, misschien gaat het over een paar jaar opeens heel goed met mij.





 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Dit vind je misschien ook leuk