Uittreksel over Beleid vanuit antropologisch perspectief

Total
0
Shares
Uittreksel over Beleid vanuit antropologisch perspectief

Uittreksel over Beleid vanuit antropologisch perspectief


Hieronder mijn samenvatting van:

Toward an Anthropology of Public Policy
By J.R. Wedel, C. Shore, G. Feldman and S. Lathrop

Hieronder staan puntsgewijs mijn aantekeningen op basis van de originele Engelse tekst.
Succes met studeren!

  • De antropologie van publiek beleid is gericht op onderzoek naar beleidszaken en -processen en de kritieke analyse van deze processen
  • De richting van antropologie zou moeten zijn: to “study up” en het analyseren van machtige instituties en elites van complexe samenlevingen; een herontdekte antropologie zou machtige instituties en bureaucratische organisaties moeten bestuderen, aangezien zulke instituties en hun netwerksystemen onze levens beïnvloeden, evenals de levens van de mensen die antropologen traditioneel gezien over de hele wereld bestudeerden.
  • Het beginpunt van een antropologische benadering van publiek beleid is om de aannames en het kader van beleidsdebatten te onderzoeken. Beleid ontstaat vanuit een specifieke context en omvat op veel manieren de gehele geschiedenis en cultuur van de samenleving die dit beleid heeft voortgebracht.
  • Een antropologie van beleid is niet alleen begaan met het vertegenwoordigen van lokale, inheemse of verwijderde “culturen” tegenover beleidsmakers, overheidsinstanties, of betrokken NGOs. Haar focus is echter zowel breder als smaller: breder in die zin dat haar doel is om te ontdekken hoe de staat zich verhoudt tot lokale bevolkingen; en smaller in het opzicht dat haar etnografische focus maakt dat het doel vooropgesteld wordt om te begrijpen hoe het beleid van staten en overheidsprocessen ervaard en geïnterpreteerd worden door mensen op lokaal niveau.
  • Een antropologische benadering van het bestuderen van beleid omvat het geheel van processen en relaties betrokken bij de productie van beleid: van de beleidsmakers en hun strategische initiatieven tot de ‘locals’ die beleid steevast vormen en interrumperen wanneer zij het vertalen en implementeren in actie.

Antropologie van beleid stelt de volgende vragen:

  • Wat is beleid precies?
  • Hoe zouden we beleidsprocessen moeten conceptualiseren die erop gericht zijn bepaalde ‘beleidsgemeenschappen’ te creëren, dat wil zeggen, specifieke constellaties van actoren, activiteiten en invloeden die beleid vormgeven?
  • Welke rol speelt beleid in het modelleren van moderne onderwerpen en betrekkelijkheden? In andere woorden, hoe vormt beleid de ideeën van een gemeenschap over human beings en being human?
  • Hoe zinvol is het om beleid als een politieke technologie te bekijken, of om beleid te bekijken door de administratieve regels, wetten en juridische beslissingen van een staat? Is het zinvol om beleid te bekijken als een technique of the self, of een betekenisvolle projectie van het beeld van een gemeenschap van zichzelf, anderen en de wereld? En wat zijn de grenzen van bewustzijn onder bepaalde beperkingen opgelegd door overheidsorganen?
  • Ten slotte, hoe kunnen we beleidsprocessen antropologisch bestuderen, en wat is er onderscheidend aan een antropologisch ingericht geheel van perspectieven?


Wat is beleid?

  • De hoofdvraag is niet: wat is beleid? Maar: wat doen mensen in de naam van beleid?
  • Het begrip beleid kan verwijzen naar een veld van activiteit, een specifiek voorstel, of een stuk van beleidswetgeving. Het wordt ook gebruikt om een algemeen programma of gewenste gang van zaken, of uitkomsten of datgene wat de overheid eigenlijk wil bereiken te beschrijven.
  • Het gebruik van policy als een werkwoord dat ‘beleidsmaken’ betekent of, precieser, het organiseren en reguleren van de interne orde van beleid, verbeeldt wat de wellicht minder opvallende maar niet minder onbelangrijke functies zijn.
  • Beleid wordt tevens gezien als een “contract of Insurance” of een “daily lottery”: deze betekenis geeft de ideeën weer over ‘controleerbaarheid’ en ‘doorzichtigheid’ of dat overheidsinstanties verantwoording verschuldigd zijn aan hun burgers, leden of investeerders en verplicht om hun activiteiten en beslissingen met hen te communiceren.
  • Staatmanschap, wat onveranderlijk gemoeid is met het verzekeren van sociale orde, bevoordeelt impliciet sommige mensen over anderen zonder vrij te geven dat het een vorm van ongelijkheid creëert; beleid moet ‘slecht’ zij om het ‘goede’ van een stabiele staat te bereiken.
  • Het woord ‘beleid’ is een concept beladen met vaak vrij tegenstrijdige betekenissen; het is een woord dat gecodeerd en gedecodeerd kan worden om heel verschillende boodschappen door te geven.
  • Beleid is een steeds centraler organisatieprincipe geworden in hedendaagse samenlevingen, ‘beleid’ wordt voorgesteld als iets dat zowel neutraal als rationeel is: louter een middel dat dient om middelen en doelen te verenigen of de afstand tussen doelen en hun uitvoering te overbruggen – kortom, een legaal-rationele manier om dingen voor elkaar te krijgen. Het argument van de schrijvers is echter dat deze aannames (zelfs de claim van ‘rationaliteit’) met kritisch oog bekeken moeten worden in plaats van ze zomaar voor waar aan te nemen, en wat het verder ook mag zijn, beleid moet ook begrepen worden als een soort macht evenals de belichaming van een bepaald soort van instrumenteel bewustzijn.

Taken antropologie

Een belangrijke taak voor de antropologie van beleid is om de politieke effecten van zogenaamd neutrale uitspraken over de werkelijkheid aan het daglicht te stellen. Moderne sociale onderwerpen worden bestuurd door de normen en regels van bepaalde vormen van beleid. Bijna elk aspect van het leven van tegenwoordig is nu onderwerp voor de implementatie van beleid of is vertaald tot een doel voor beleidsmakers

Het is zinvol om niet alleen te denken aan de beperkende dimensie van beleid maar ook aan hoe het vorm geeft aan moderne identiteiten en ideeën over wat het betekent om mens te zijn. Beleid dicteert niet zozeer het gedrag van haar doelpopulatie maar legt haar wel een ideaaltype op van hoe een ‘normale’ burger zou moeten zijn.

Moderne macht

Moderne macht functioneert grotendeels niet door brute oplegging van de agenda van een staat maar door beleid te gebruiken om het aantal redelijke keuzes die iemand kan maken te beperken en om bepaalde soorten van handeling en gedrag te ‘normaliseren’.

  • Stone: Het model van beleidsmaking in een rationeel project is productiemodel, waar beleid gecreëerd wordt in een redelijk geordende aaneenschakeling van fasen, zoals bij een lopende band. De schrijvers zijn het hier echter niet mee eens; het maken en invoeren van beleid volgens nauwelijks een lineair proces met een vaststaande uitkomst.
  • Tijdens het ontmaskeren van het kader van vragen over publiek beleid construeert een antropologische benadering begrip van beleidsprocessen gericht op hoe actoren deze processen onderbreken.
  • Antropologen zijn gericht op het begrijpen van de werking van verschillende overlappende en tegenstrijdige machtsstructuren die lokaal zijn maar verbonden met niet-lokale systemen.
  • “het veld” bestaat vaak uit losjes verbonden actoren met een verschillende mate van institutionele werking gelegen in verschillende gebieden die geografisch niet altijd even sterk vaststaan.


Sociaal organisatorische benadering antropologie

Antropologie biedt een sociale organisatorische benadering die de structuren en processen belicht die beleid funderen, ordenen en er richting aan geven. Een etnograaf onderzoekt hoe individuen, organisaties en instituties onderling verbonden zijn en vraagt zich af hoe beleidsdiscoursen helpen om deze verbindingen te behouden ook als de actoren nooit face-to-face (of zelfs direct) contact hebben. “Studying through”, het proces van het volgen van de bron van een beleid – zijn discoursen, voorschriften en programma’s – door naar hen die door het beleid beïnvloed worden doet precies hetzelfde. “studying through” kan belichten hoe verschillende organisatorische en alledaagse werelden door plaats en tijd verbonden zijn – net als hun relaties van macht en hulpbronnen. Interacties in deze arena’s zijn niet alleen tussen actoren in het veld maar ook tussen de grotere systemen die zij vertegenwoordigen.




 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Dit vind je misschien ook leuk